Dieta Montignaca to kolejna, po dietach cukrzycowej i South Beach dieta, w której najistotniejsze jest nie ograniczanie spożywanych pokarmów (to drobna rozbieżność w stosunku do diety cukrzycowej, ale punkt wspólny z dietą plaż południowych), lecz kontrolowanie ich indeksu glikemicznego (IG), czyli zawartości cukrów prostych – tego, o ile i jak szybko po ich skonsumowaniu wzrasta w organizmie poziom glukozy. Jest to zdeterminowane tym, iż twórca opisywanego sposobu żywienia, francuski farmaceuta Michel Montignac w toku swoich badań doszedł do wniosku, że to właśnie nadmiar glukozy niezamieniony przez organizm ludzki na energię odkłada się w nim w formie tkanki tłuszczowej, powodując tycie.

W związku z tym, aby ograniczyć obecność w organizmie cukru, warto według Francuza przestrzegać jego planu odżywiania i zniwelować udział w jadłospisie żywności dostarczającej dużej ilości glukozy, czyli głównie węglowodanów. Są to przede wszystkim produkty roślinne – owoce, ale nie suszone (oprócz winogron, bananów) i warzywa (lecz nie wszystkie, wykluczone są np. ziemniaki w niemal każdej postaci) oraz zboża i ich pochodne (nie wolno więc jeść białej mąki, pieczywa czy ryżu), ale również mleko i zawierające różnego typu cukry słodycze oraz wyroby cukiernicze i miód. Będąc na diecie Montignaca nie wolno też pić piwa.

Niektóre węglowodany charakteryzują się niskim IG i są aprobowane przez twórcę opisywanej diety to m.in.: warzywa – bakłażan, brokuły, brukselka, buraki czerwone (surowe), cebula, cukinia, cykoria, endywia, fasolka szparagowa, kalafior, kapusta, marchew (surowa), ogórki, papryka, pomidory, por, rzepa, rzodkiewki, sałata, seler, skorzonera, szczaw, szparagi, szpinak; owoce (dobrze jest je spożywać bez skórki i przed śniadaniem, bo stabilizują poziom straconego nocą glikogenu) – agrest, awokado, brzoskwinie, figi, grejpfrut, granat, gruszki, jabłka, jagody, maliny, marakuja, morele (także suszone), morwa, nektarynki, pomarańcze, porzeczki czerwone, śliwki, truskawki, wiśnie; rośliny strączkowe – groch, fasola, soczewica; produkty zbożowe – amarantus, jęczmień, migdały, nasiona siemienia lnianego, sezamu, maku, słonecznika, orzechy arachidowe, laskowe, nerkowca, pistacjowe, włoskie, ryż (tylko brązowy i dziki), soja (także tofu i mleko) oraz jogurty naturalne, gorzka czekolada, pędy bambusa, musztarda, syrop z agawy i grzyby.

Wspomniana kuracja skupia się nie tylko na węglowodanach, ale też na tłuszczach i białkach. Te pierwsze powinny pochodzić przede wszystkim z roślin i zawierać kwasy omega (różne oleje czy oliwa). Nie zaleca się jedzenia nasyconych tłuszczów zwierzęcych – smalcu czy masła. Jeśli chodzi o białka, dobrze, by pozyskiwać je głównie z chudego mięsa i produktów nabiałowych (z wyjątkiem tych na bazie krowiego mleka).

Jedna z reguł planu odżywiania Michela Montignaca odnosi się do łączenia składników. Zaleca on mieszanie w obrębie jednego posiłku węglowodanów i białek, a odradza konsumowanie wraz z białkami i tłuszczami owoców.

Opisywana dieta polecana jest każdemu, ale najbardziej rekomenduje się ją osobom zagrożonym cukrzycą, albowiem sprzyja utrzymaniu optymalnego poziomu cukru we krwi.

PODZIEL SIĘ
Poprzedni artykułDieta Atkinsa
Następny artykułDieta Paleo
DietaSOS
Najciekawsze publikacje dotyczące konkretnych diet a także porady umożliwiające skuteczne i bezpieczne odchudzanie i wiele innych ciekawych informacji przydatnych dla osób które szczupłą i dobrze zbudowaną sylwetką interesują się od dłuższego czasu jak i dla tych, którzy stawiają swoje pierwsze kroki w temacie FIT i pochodnych.